امیر حسین علم الهدی*- این موضوع را می فهمم که سینما باید در قیمت گذاری بلیت خود براساس شرایط اقتصادی و تورم نزدیک به سه رقمی حال، تجدید نظر کند اما این موضوع را نمی فهمم در حالیکه فیلم های روی اکران با بلیت ۱۰۰ هزارتومان خواهان ندارد چطور می تواند با بلیت ۲۰۰ هزارتومانی آن هم در وضعیت خوف و رجا جنگ ، خواهان داشته باشند!
ریشه های ورشکستگی سینمای ایران در تفکر ضدیت با حیات طبیعی سینما است و حیات طبیعی آن ارج نهادن به عرضه و تقاضا است!
فیلمی اگر توان داشته باشد و مخاطب برای آن پول بپردازد بلیتش بر اساس خواست بازار نه تنها ۲۰۰ بلکه ۵۰۰ هزارتومان باشد و اگر فیلمی را بازار نخواهد با بلیت ۵۰ هزار تومانی هم فروش نخواهد داشت!
سالیان سال است که عرض کرده ام ارشاد به دلیل حضور زائد بی اندازه خود در حیات طبیعی سینما باید حضور خود را در سینما کاهش دهد (این وزارتخانه با تفکر دهه ۶۰ سینمای ۵۰ سال بعد خود را مدیریت می کند) و در اولین قدم از تحول در کاهش حضور خود در سینما قیمت گذاری بلیت سینما را به بازار بسپارد کاری که در سال ۱۴۰۴ با حذف نرخ ارز حمایتی در کالاهای اساسی رخ داد و می دانیم که سرانه مصرف سینما در سبد هزینه فرهنگی خانوار در این سرزمین معنادار نیست و بازهم نمیفهمم ارشاد در این وسط چه مسئولیتی برای تعیین نهایی نرخ بلیت سینما دارد هر چند فعالان سینمایی یا همان صنوف هم دوست دارند پشت ارشاد مخفی شوند تا مبادا مورد سوال واقع شوند!
پارسال کاهش ۱۲ میلیونی مخاطب سینما با ۲۳ میلیون سینما رو داشتیم که نسبت به سال ۱۴۰۳ که این رقم به ۳۵ میلیون سینمارو رسیده بود! و بی شک در طی سال ۱۴۰۴ فارغ از دو جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان بیشترین ضرر را سینما از انفعال بی اندازه ارشاد در سیاستگذاری ها شاهد بود و گویا سینما در سیاست های فرهنگی از اهمیت کمی در میان متولیان دولتی خود برخوردار است!
قیمت گذاری چندروز پیش سینما در سال پیش رو ( از ۱۰۰ تا ۲۰۰ هزار تومان و دو روز نیم بها شدن آن ) در وضعیت تعطیلی کسب و کارهای فرهنگی و هنری میدانی ( منظور هز میدانی یعنی حضور مردم در سطح شهر برای اوقات فراغت و…)باعث تیر خلاص بر پیکره نحیف سینما است و فیلم های روی پرده که با بلیت ۱۰۰ هزارتومانی مشتری ندارند قطعا با بلیط ۲۰۰ هزار تومانی نمی توانند مشتری را جذب کنند!
برای برگشت سینما به ایام قبل جنگ زمان نیاز داریم و بیش از زمان جسارت در تصمیم گیری ها از جمله رفع توقیف فیلم هایی که می دانیم اسیر سلایق عده ای هستند که کلا با سینما زاویه دارند و نمی دانند در عصر حاضر ایرادات به فیلم ها چنان بی اساس است که در تاریخ از آن ها به عنوان طنزهای تاریخ معاصر یاد می کنند!
باسیطره شبکه های اجتماعی و پلتفرم های درخواستی نمایش فیلم و سریال همانند نتفلیکس و فیلمنت و و فیلیمو و اچ بی او) و پلتفرم هایی بر اساس آپلودو نمایش فرد محور فیلم و ویدیو ( یوتیوب و آپارات و…)دیگر حرف زدن از ممنوعیت موی تراشییده یک زن ( فیلم قاتل و وحشی) و طنز سیاسی ( شیشلیک) آب به آسیای ریختن تفکری است که همچنان سینما را جز صور قبیحه می داند و نه بعنوان یک شاخص فرهنگی جهانی که ایران طی ۴۷ سال گذشته توانسته است توسط سینمایش حرف های جهانی خود را بیش از همه هنرهایش همه گیر کند!
القصه سینما برای برون رفت از هزاران مشکل خود مثل سایر ساختارهای مضمحل بروکراسی این سرزمین نیاز به تغییر آداب حکمرانی دارد و تا زمانی که سیاست ها در همه حوزه ها با هم بازنگری نشود و حل مشکلات را فقط در افزایش قیمت بلیط و افزایش روزهای بلیت نیم بها بدانیم و نگاه جزیره ای به سینما داشته باشیم و نه یک نگاه جامع و کامل و مجمع الجزایر بهم پیوسته و زنجیروار ، بی شک آش همین آش است وکاسه همین کاسه تا اطلاع ثانوی!
امسال اگر همچنان در موقعیت نه جنگ و نه صلح باشیم و یا همچنان برحلاف حیات طبیعی سینما رفتار کنیم باید منتظر تعداد مخاطب ۱۰ تا ۱۲ میلیون یا کمتر از آن البته با نگاه خوش بینانه در پایان سال باشیم…
* کارشناس اقتصاد سینما
منبع: عصر ایران
